08
Φεβ 14

Το οδοιπορικό μας ξεκινάει πό τον μεγαλοπρεπή ενοριακό Ι. Ναό του Αγίου Νικολάου που η κτίση του ξεκίνησε το 1964 και περατώθηκε το 1977. Είναι κτισμένος δίπλα στον παλιό ναό του Αγίου Νικολάου που χρονολογείται από το1854 και εκτελούνται εργασίες συντήρησης, ενώ ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το παλιό καμπαναριό. Ακριβώς από κάτω είναι η κεντρική πλατεία του χωριού, όπου και βλέπουμε το ανακαινισμένο παλιό Δημοτικό Σχολείο που προορίζεται για αίθουσα εκδηλώσεων.Και πιο εκεί το Κοινοτικό Γραφείο, “ντυμένο” στο μάρμαρο, τιμώντας υποθέτω τις παραγωγικές δραστηριότητες του γειτονικού Τρανοβάλτου.

odoip liv 3 odoip liv 4 odoip liv 5

    odoip liv 6 odoip liv 7 odoip liv 8 odoip liv 9

Στη συνέχεια κατηφορίσαμε τον κεντρικό δρόμο με προορισμό το Γυμνάσιο Λιβαδερού. Πρόκειται για ένα σύγχρονο  μεγάλο κτίριο, ιδιαίτερα νοικοκυρεμένο και περιποιημένο στο εσωτερικό του, που η λειτουργία του ξεκίνησε το σχολικό έτος 1981-1982. Επίσης καλαίσθητο εξωτερικά είναι και το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου, λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο μπροστά, που επισκεφθήκαμε αμέσως μετά.

odoip liv 10 odoip liv 11 odoip liv 14 

Η εξωτερική περιήγηση άρχισε από το λοφίσκο του Αϊ Θανάση. Πανοραμική η θέα του χωριού και βέβαια εντυπωσιακή η παλιά εκκλησία του Αγίου Αθανασίου που χρονολογείται περίπου από το 1600, διαθέτει υπέροχες τοιχογραφίες, άλλα είναι εμφανές ότι χρήζει κάποιας συντήρησης. Δίπλα σε αντίθετο φόντο η κατάλευκη νέα εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Απλώνοντας τα βλέμμα περιμετρικά και έξω από το χωριό βλέπεις πολλές κτηνοτροφικές μονάδες, που είναι η κυριότερη ασχολία των κατοίκων. Από αυτές, αρκετές μεγάλες και οργανωμένες. Κατηφορίζοντας από τον Αϊ Θανάση, φωτογραφίζω αριστερά στη ρεματιά το νέο γήπεδο Λιβαδερού.

odoip liv 15 odoip liv 16 odoip liv 17 odoip liv 18

Επόμενος προορισμός ο ΑϊΛιάς. Περνούμε μέσα από το χωριό και ανηφορίζουμε αριστερά. Στεκόμαστε στο Οικολογικό Αγρόκτημα Λιβαδερού, μια σύγχρονη ολοκληρωμένη μονάδα παραγωγής τυροκομικών προϊόντων του Αλέξανδρου Βρόντζου που απασχολεί περί τους 10 εργαζόμενους. Ο ΑϊΛιάς δεν παρουσιάζει κάτι το ενδιαφέρον, πέρα από το τυπικό εκκλησάκι. Επιστρέφοντας για το χωριό βλέπουμε νέες κτηνοτροφικές μονάδες που επιβεβαιώνουν την κύρια ασχολία των κατοίκων, με δεύτερη τη γεωργία που συνήθως είναι συμπληρωματική της πρώτης. Σήμερα η κτηνοτροφία αριθμεί περί τις 16.000 αιγοπρόβατα και η ημερήσια παραγωγή σε γάλα την παραγωγική περίοδο ανέρχεται στα 8.500 κιλά ημερησίως! Τα προβλήματα βέβαια των κτηνοτρόφων, εξακολουθούν να είναι μεγάλα και έχουν να κάνουν με τις χαμηλές τιμές διάθεσης των προϊόντων τους, σε αντίθεση με τις αυξήσεις των ζωοτροφών, την βελτίωση των εγκαταστάσεων και γενικά τη διαρθρωτική δομή της κτηνοτροφίας. Θα μπορούσαν ασφαλώς να επιμείνουν περισσότερο στην παραγωγή βιολογικών προϊόντων. Περιμένουν πολλά και από την πολιτεία, αλλά...Για ένα μικρό φράγμα περισυλλογής των όμβριων υδάτων, που θα τους βοηθήσει σε κάποιες μικροκαλλιέργειες, ακούν εδώ και καιρό, αλλά εξακολουθεί να παραμένει σαν εξαγγελία!

 odoip liv 19 odoip liv 20 odoip liv 22 odoip liv 23

Πέρα από τις πολλές δυσκολίες οι κάτοικοι του Λιβαδερού, άνθρωποι εργατικοί, δραστήριοι και καλοί επαγγελματίες, αντιστέκονται και διατηρούν το χωριό τους ζωντανό. Δραστηριοποιούνται ο πολιτιστικός, ο αθλητικός, ο κτηνοτροφικός και ο σύλλογος γυναικών. Πανηγυρίζουν -καθιερώθηκε τελευταία- στις 20 Ιουλίου -του ΑϊΛιά-, με κορύφωση το αντάμωμα των απανταχού Λιβαδεριωτών που κατακλύζουν το χωριό εκείνες τις μέρες και κυρίως απ' αυτούς που έρχονται από το εξωτερικό. Θα ήταν βέβαια παράλειψη αν δεν αναφερόμασταν και στις κοινότητες που έχουν δημιουργήσει οι Λιβαδεριώτες στο εξωτερικό, με κυριότερη αυτή της Ζυρίχης -με πολύ δραστήριο σύλλογο- στην Ελβετία που ξεπερνά σε αριθμό τους 700! Ακολουθούν αυτές της Αυστραλίας -περί τα 250 άτομα- και της Γερμανίας -περί τα 200 άτομα.Το οδοιπορικό κανονικά έπρεπε να συνεχιστεί δυτικά και νότια. Στα Νοχτάρια Λιβαδερού, στον Κόκκινο Νόχτο, στα εκκλησάκια του Αϊ Γιώργη (1987) και της Ανάληψης (1965). Στις όμορφες τοποθεσίες, Αλώνια, Αρκουδότρυπα, Μεγάλη Μπάρα, Κυδωνιές, Λάκκος Καραντζιάς, σπηλιά «τ' Παπά η Τρύπα» κα. Κάτι ο κακοτράχαλος δρόμος -περί τα 7 χλμ μέχρι τα Νοχτάρια- κάτι η ώρα που είχε περάσει, αλλά κυρίως το γεγονός ότι οι επισκέψεις μου στα Νοχτάρια ανέρχονται σε αρκετές δεκάδες περιόρισαν το οδοιπορικό προς τη βορειοδυτική κανονική έξοδο του χωριού προς τα Σέρβια.

odoip liv 24  odoip liv 25  odoip liv 26

Θα πρέπει όμως να σταθούμε στο σπάνιο και άκρως εντυπωσιακό γεωλογικό φαινόμενο των Νοχταριών που κατά το μεγαλύτερο τμήμα τους ανήκουν γεωγραφικά στην κοινότητα Λιβαδερού. Θα πρέπει σε διαδημοτική συνεργασία με το Δήμο Καμβουνίων να γίνουν συντονισμένες προσπάθειες περαιτέρω ανάδειξής των σε συνδυασμό με το Γεωπάρκο Μικροβάλτου, μιας και είναι ήδη αρκετά γνωστά ανά το πανελλήνιο και προορισμός πολλών επισκεπτών. Προέχει ασφαλώς η ασφαλτόστρωση του δρόμου μέχρι τα Μπουχάρια -το υπόλοιπο μέχρι το Μικρόβαλτο έχει ασφαλτοστρωθεί- και η δημιουργία συντομότερης πρόσβασης και περιπατητικού μονοπατιού προς τον κύριο όγκο των Νοχταριών από την πλευρά του Λιβαδερού.

odoip liv 27  odoip liv 28

Επανερχόμενος στην έξοδο προς τα Σέρβια, έστριψα δεξιά προς το εκκλησάκι της Παναγίας. Υπήρχε παλιό εκκλησάκι πριν το 1854 που είχε ανακαινιστεί το 1961. Το 1991 κτίστηκε το καινούργιο. Συνεχίζοντας ανατολικά και στη συνέχεια νότια -περίπου 1χλμ- βρέθηκα στο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων που επίσης κτίστηκε το 1991. Μπροστά μου ο Αμάρμπης, κατάφυτος με την κιτρινοπόρφυρη γοητεία του φθινόπωρου.

odoip liv 29  odoip liv 31  odoip liv 32

Εν κατακλείδι θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω τον κ. Μαστρογιαννόπουλο Γιώργο και το www.mikrovalto.gr για τις πληροφορίες που μοιράστηκαν μαζί μας ώστε να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το άρθρο Οδοιπορικό στο Λιβαδερό. Εύχομαι να συνεχίσουν την προσπάθεια τους και να μας δίνουν πληροφορίες για τους τόπους που γεννηθήκαμε και που όλοι αγαπάμε.

Πολιτιστικός Σύλλογος Λιβαδεριωτών Ελβετίας

Αγαπητοί συγχωριανοί, φίλες και φίλοι

Σας καλωσορίζουμε στην ιστοσελίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Λιβαδεριωτών ΕλβετίαςΗ παράδοση, τα ήθη και έθιμα που δημιούργησαν και μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας μέσα από δύσκολα χρόνια διαβίωσης, αποτελούν την πολιτιστική μας κληρονομιά. Φιλοδοξία και καθήκον του Συλλόγου μας είναι αυτή τη πολιτιστική κληρονομιά να τη συντηρήσουμε, να τη αναζωπυρώσουμε και να τη κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές.

Η δημιουργία αυτής της ιστοσελίδας θεωρούμε ότι συμβάλλει στην επίτευξη αυτού του σκοπού. Στις σελίδες μας θα βρείτε στοιχεία που αφορούν την ιστορία και τη λαογραφία του Συλλόγου μας, φωτογραφίες του χθες και του σήμερα, ειδήσεις και πληροφορίες. Θα ήταν χαρά μας αν μέσω αυτής της ιστοσελίδας ανοίγαμε ένα παράθυρο επικοινωνίας με όλους τους συγχωριανούς μας στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Περιμένουμε τις παρατηρήσεις σας, τις ιδέες σας και τις προτάσεις σας προκειμένου να βελτιώσουμε και να εμπλουτίσουμε αυτή την ιστοσελίδα ώστε να αποτελέσει μία καλή πηγή πληροφόρησης και ενημέρωσης για κάθε επισκέπτη.

Καλή πλοήγηση
Τσιάμης Νικόλαος